ΗΑλόννησος είναι το τρίτο στη σειρά μεγάλο νησί των Βορείων Σποράδων. Πήρε το όνομα αυτό από της σύστασης του Ελληνικού κράτους, μετά την απελευθέρωση από τον Τουρκικό ζυγό.
Στην αρχαιότητα μέχρι τους κλασσικούς χρόνους το νησί ονομαζόταν και ήταν γνωστό ως ΙΚΟΣ. Η αρχαία πόλη καταποντίσθηκε πριν από την παλαιολιθική περίοδο. Η Ίκος βρισκόταν κτισμένη εκεί που σήμερα βρίσκεται ο όρμος ΚΟΚΚΙΝΟΚΑΣΤΡΟ και τα ερείπια της πόλης διακρίνονται στο βυθό του.

Τα ευρισκόμενα στην Αλόννησο λείψανα προϊστορικών χρόνων (κυκλώπεια τείχη, οχυρώσεις, οστεοφυλάκια, κλπ) αποδεικνύουν πόσο λίγο είναι ακόμα γνωστό σε μας αυτό το νησί που η μακραίωνη ιστορία του χάνεται στα βάθη των αιώνων. Ωστόσο είναι βέβαιο πως κατοικήθηκε, όπως όλα τα νησιά των Βορείων Σποράδων, από τους Δόλοπες, παλαιάς συγγενικής φυλής των Πελασγών, που με τον καιρό μεταβλήθηκαν σε επικίνδυνους πειρατές και μάστιγα του Αιγαίου. Για την αντιμετώπισή τους κινητοποιήθηκε ο Αθηναϊκός στόλος υπό τον Κίμωνα ο οποίος τους σύντριψε και προσάρτησε όλα αυτά τα νησιά στην Αθηναϊκή Πολιτεία.

Αργότερα ο Φίλιππος ο Μακεδών εποφθαλμιούσε την Αλόννησο, γεγονός που παρακίνησε τον μεγάλο ρήτορα της αρχαιότητας Δημοσθένη να γράψει τον περί Αλοννήσου λόγο του.

Στα χρόνια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας είχε κάποια ακμή, γεγονός που φαίνεται από τα μνημεία της εποχής εκείνης που μέχρι τώρα προκαλούν την προσοχή του επισκέπτη και του ερευνητή. Στη συνέχεια κατακτήθηκε από τους Φράγκους, οι οποίοι συμπλήρωσαν τις υπάρχουσες οχυρώσεις του νησιού, αλλά τελικά υποτάχθηκε όπως όλη η υπόλοιπη Ελλάδα στους Τούρκους.
Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας δεν παρουσιάζει κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Με τους ολιγάριθμους κατοίκους της και την πενιχρή παραγωγή της ακολουθεί την πορεία της κοντινής και πολυπληθέστερης Σκοπέλου
. Η ίδια κατάσταση συνεχίζεται και μετά τη σύσταση του Ελληνικού κράτους.
Τα τελευταία χρόνια με την ανάπτυξη του τουρισμού παρουσιάζει ενδιαφέρον λόγω της φυσικής του ομορφιάς και της οικολογικής της ταυτότητας.